Korona z jelenich rogow by NORTON ANDRE

Author:NORTON ANDRE [ANDRE, NORTON]
Language: pol
Format: epub
Publisher: Nieznany
Published: 2010-12-04T15:28:39.373000+00:00

Chwycilem garsc wasatych klosow i roztarlem je w dloniach, a potem zjadlem kilka ziaren. Robilem tak kiedys w dziecinstwie. Mialy taki sam smak i zapach. Jakze podobne byly do siebie swiaty, ktore polaczyla tajemnicza Brama do czasu i przestrzeni. Przynajmniej to ziarno swiadczylo, ze nasze przywiezione zboze wyda tutaj plony, obiecujac w przyszlosci jeszcze lepsze zbiory.-Oczywiscie, jezeli obce zycie nie wypowie nam wojny, gdyz najezdzcy i obcy nie maja takich praw jak gospodarze.

Powoli zujac zebrane ziarno szedlem w strone ogromnej twierdzy. W miare jak sie do niej zblizalem, coraz bardziej przypominala mi nasze siedziby. Ci, ktorzy ja zbudowali, tak jak my musieli sie bronic przed wrogami, poniewaz byly tu mocne mury i umieszczone wysoko waskie okna.

Lecz masywne wrota byly otwarte; jedno skrzydlo zwisalo wyrwane z poteznego zawiasu, pozwalajac wejsc kazdemu. To najdobitniej dowodzilo, ze mieszkancy opuscili zamek. Kamienne ciosy nie pochodzily ze znanych mi juz gor, gdyz byly rozowoczerwone a nie szare z czerwonymi i zoltymi zylkami. Polyskiwaly w ostatnich promieniach zachodzacego slonca, jakby tkwily w nich drobiny wypolerowanego srebra.

Nad wrotami umieszczony byl kaseton, ktory jasnial jaskrawym, prawie bialym blaskiem. W naszych zamkach w tym miejscu umieszcza sie herb Domu, ale tutaj kontrastowala z tlem pelna rzezba przedstawiajaca kota, wielkiego srebrzystobialego kota podobnego do Gruu. Wbrew moim oczekiwaniom drapieznik nie szczerzyl groznie klow, ostrzegajac ewentualnego napastnika, lecz siedzial wyprostowany, owiniety ogonem, ktorego koniuszek spoczywal miedzy przednimi lapami.

Zielone oczy zwierzecia, rownie blyszczace jak oczy lesnej damy, po mistrzowsku osadzono w glowie posagu. Zdawaly sie zyc i nie moglem sie oprzec wrazeniu, ze ten straznik na pewno widzial wszystkich, ktorzy przechodzili ponizej. Bezwiednie unioslem prawa reke w zolnierskim pozdrowieniu, witajac nieruchoma postac straznika, tak dlugo trwajacego na posterunku.

Przeszedlem pod kocia wartownia na duzy wewnetrzny dziedziniec. Znalazlem sie na wprost wewnetrznego zamku z wieza na szczycie. Byla tam na pewno wielka sala, prywatne komnaty pana zamku, arsenal i spizarnie. Przy murze otaczajacym dziedziniec skupily sie mniejsze budynki, stajnie, sklady, pomieszczenia dla sluzby, koszary i tym podobne.

Poza przekrzywionymi wrotami nie zobaczylem zadnych sladow zniszczenia spowodowanego uplywem czasu. Ktorykolwiek z naszych klanow moglby sie tutaj od razu wprowadzic i mieszkac znacznie wygodniej niz przez kilka nastepnych dziesiatkow lat w nadmorskich dolinach. Oczywiscie przy zalozeniu, ze nie natkneliby sie na takich nieprzyjaciol jak skrzydlate poczwary czy Srebrzyste Spiewaczki.

Ruszylem smialo dalej. Moze dlatego, ze ta twierdza tak bardzo przypominala mi fortece mojego ludu, nie czulem niepokoju, a nie opuszczal mnie on od chwili, gdy razem z Gathea znalazlem sie w tej ocienionej magia krainie. Drzwi do wiezy byly szeroko otwarte, a utrzymywal je w tej pozycji kopczyk ziemi przemieszanej z zeschlymi liscmi, co swiadczylo, ze staly tak otworem co najmniej przez rok.

Nad zwienczonymi hakiem drzwiami tkwilo ogromne kamienne polkole, a na nim wyryte gleboko szeregi run. Ostrzezenie? Powitanie? Moglem snuc rozne przypuszczenia, ale nigdy nie dowiem sie, co tam bylo naprawde.

Wszedlem do wielkiej sali. Z jej wyposazenia pozostalo tylko to, co wykonano z kamienia. Zobaczylem podwyzszenie z honorowymi krzeslami - bylo ich cztery - kazde z gladkiego zielonego kamienia, z wysokimi oparciami rzezbionymi w skomplikowane wzory, ktorych szczegolow nie moglem z daleka odroznic.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.